28 czerwca 2010 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję, w której uznano dostęp do czystej wody i sanitariatów jako prawo człowieka. 122 przedstawicieli głosowało za, nikt przeciw, a 41 (w tym przedstawiciel Polski) wstrzymało się od głosu. Inicjatorem rezolucji była Boliwia.

W Polsce trudno jest nam wyobrazić sobie sytuację, w której nie mamy dostępu do studni ani kranu, a także do łazienki lub innego ustronnego miejsca, gdzie możemy załatwić nasze potrzeby fizjologiczne. Brak wody rodzi wiele konsekwencji zdrowotnych, które wiążą się z brakiem higieny i groźnymi infekcjami. Brak sanitariatów ma niemałe konsekwencje społeczne, związane z brakiem prywatności, poczuciem wstydu i zagrożenia. Stworzenie dogodnych i bezpiecznych  warunków do spełnienia tych podstawowych potrzeb człowieka, jakimi są picie, jedzenie i defekacja, to obowiązek państwa w ramach realizacji podstawowych praw człowieka.

Prawo do wody nie może być w pełni realizowane bez spełnienia poniższych kryteriów:
•    Dostępności wody dla wszystkich na zasadach równości. Żadna grupa społeczna, etniczna, religijna i inna nie może mieć ograniczonego prawa do wody. Infrastruktura wodna i sanitarna i kontrola oraz kontrola dostaw wody nie mogą w żadnym wypadku stanowić narzędzia represji, walki politycznej lub być użyte przeciwko ludności w czasie konfliktów zbrojnych.
•    Dostępności wody w wystarczającej ilości – nie tylko brak wody jest problemem, ale także jej mała ilość. Prawo do wody zakłada, że każdy człowiek ma wystarczająco dużo wody do użytku domowego i osobistego. Przyjmuje się, że dla zapewnienia właściwych warunków zdrowotnych i higienicznych, przygotowania pokarmów, picia i sprzątania potrzeba od 20 do 50 litrów wody dziennie na osobę.
•    Woda, która jest udostępniana ludności musi być bezpieczna. Należy stale kontrolować jej jakość. Miliony ludzi na świecie chorują i umierają dlatego, że piją brudną wodę. Dostęp do zanieczyszczonych źródeł nie może być rozumiany jako realizacja prawa do wody.
•    Woda jako  substancja niezbędna do życia powinna być dostępna dla każdego niezależnie od statusu materialnego. Oznacza to, że cena wody oraz obsługi infrastruktury powinna być na tyle niska aby każdego było stać na wystarczającą ilość wody dla siebie i rodziny.

Podstawową koncepcją w dyskusji na temat praw człowieka jest godność, która wynika z samej istoty człowieczeństwa. W rezolucji ONZ nt. prawa do czystej wody i sanitariatów uznano, że brak dostępu do bezpiecznego ujęcia wody oraz sanitariatów urąga ludzkiej godności.
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z 1948 roku gwarantuje wszystkim ludziom prawo do standardu życia odpowiedniego dla ich stanu zdrowia i dobrobytu. Artykuł 12 Międzynarodowej Konwencji o Prawach Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych (1966) stwierdza „prawo każdego do korzystania z najwyższego osiągalnego standardu zdrowia fizycznego i psychicznego.” Artykuł 24 Konwencji o Prawach Dziecka (1989) dalej zapewnia, że każde dziecko jest uprawnione do korzystania z najwyższego osiągalnego standardu zdrowia, które wymaga od Państw – Stron przedsięwzięcia odpowiednich środków do walki z chorobami i niedożywieniem, w tym udostępnienia podstawowej opieki zdrowotnej (co obejmuje zapewnienie czystej wody pitnej)
(The Right to Water, WHO 2003).